Kijk op www.earthhour.org en meld je nu aan!

Het is helemaal niet moeilijk. Kijk maar naar het volgende filmpje.

Aan het woord is Nathalie Verdonschot, pers- en communicatiemanager bij Resto VanHarte. Aan de andere kant van de lijn glunderen ondertussen de Wereldgasten. Nathalie’s woorden zijn de bekroning op het werk van de afgelopen week. Het is dat de Wereldgasten te cool zijn voor vreugdedansjes, anders hadden we er zeker een gemaakt. Want ons doel is geslaagd! De onwetende lezer zal zich afvragen waar het allemaal over gaat. Waarom belt Nathalie en wat is er mis met even mailen? Altijd maar die telefoons. En welk doel is er eigenlijk geslaagd? Een hele lijst met vragen en daarom zullen we even het geheugen opfrissen.

Alle overgebleven kandidaten voor de droombaan waar het allemaal om draait (Internationaal Goede Doelen Ambassadeur) kregen van de Postcode Loterij een opdracht: loop een dagje mee met een goed doel in Nederland en maak hier een verslag over. Wij moesten op bezoek bij Resto VanHarte. Aan de hand van ons verslag, de eerdere campagne en een sollicitatiegesprek gaat de postcodeloterij morgen bepalen welke twee duo’s doorgaan naar de finale. Resto VanHarte is een stichting die driegangenmenu’s serveert voor maximaal zes euro per persoon. Deze avonden vinden twee keer per week plaats en kunnen door iedereen worden bezocht die het leuk vindt buurtbewoners te ontmoeten of gewoon lekker te eten voor weinig geld. Dit draagt bij aan de sociale dynamiek in een wijk en is vooral erg gezellig.

De Wereldgasten gingen op bezoek bij Resto VanHarte in Amersfoort. Dat bleek een doorslaand succes. De sympathieke werknemers, vrijwilligers en bezoekers maakte ons vrijwel meteen Resto VanHarte fans. Wat een prettige sfeer en wat een briljant initiatief zeg! Voor dit verslag wilden wij het gevoel van Resto VanHarte op een mooie manier weergeven. Daarnaast vonden wij het belangrijk dat niet alleen wij Wereldgasten maar ook Resto VanHarte iets aan ons bezoek zou hebben. Daarom hebben we “Kanjers van Wereldgasten” gemaakt. Een magazine waarin het verhaal van Resto VanHarte wordt verteld aan de hand van persoonlijke portretten.

De jury van de Postcode Loterij was te spreken over Kanjers van Wereldgasten. Dat is natuurlijk belangrijk, maar net zo belangrijk is de erkenning die we van Resto VanHarte zelf krijgen. Nathalie vertelde zeer enthousiast dat ze het een prachtig magazine vindt en ze het mogelijk wil gebruiken voor zowel interne als externe communicatie. Wat een eer voor de Wereldgasten! Nu we dit zo opschrijven willen we bijna weer een vreugdedansje maken. Misschien toch maar eens overwegen dit in ons repertoire op te nemen.

We kunnen er nog wel meer over vertellen, maar wie zijn wij nou helemaal? (de Wereldgasten, red.) Veel interessanter is het om die andere wereldgasten, de mensen bij Resto VanHarte, aan het woord te laten. Bekijk daarom hier Kanjers van Wereldgasten:

Goed voorbereid gingen de Wereldgasten vanmorgen met de Trabant op pad. Dat werd ons nog bijna fataal toen op de A2 de motor uitviel. De “hands-on” mentaliteit van de Wereldgasten kwam gelukkig van pas en nog geen tien minuten later reed het Trabantje weer als nooit tevoren. Toen we aankwamen bij het hoofdkantoor van de Postcode Loterij werden we al toegelachen door een zwaaiende Jorien, achterop de fiets bij Michiel, en Bob en Lida die net naar binnen stapten. Ook de opvallende bolide van Corné Schep stond daar. Leuk om iedereen nu eens in het echt te zien!

Tijdens het voorstelrondje raakten we behoorlijk onder de indruk van de concurrentie. Wat een schat aan ervaring in vrijwilligerswerk zit hier bij elkaar! En iedereen even enthousiast en gemotiveerd. We zouden eigenlijk allemaal Goede Doelen Ambassadeurs moeten worden, was de gezamenlijke conclusie.

Tineke Ceelen, directeur van Stichting Vluchteling en jurylid, vertelde een inspirerend verhaal over projecten van Stichting Vluchteling in Thailand. In het noorden, vlak over de grens met Birma, wonen ongeveer 150.000 Birmese vluchtelingen in opvangkampen. Tineke vertelde de aangrijpende verhalen van de vele slachtoffers van landmijnen die in de Thaise opvangcentra worden behandeld. De mogelijkheden om die mensen nog een toekomst te geven zijn daar zeer beperkt en de situaties schrijnend. De toekomstig Internationaal Goeden Doelen Ambassadeur gaat daar meehelpen en verslag uitbrengen van het goede werk van Stichting Vluchteling.

Maar zo ver zijn we nog niet. Eerst zullen alle kandidaten deze week een opdracht uitvoeren en hier verslag over uitbrengen. De Wereldgasten gaan in dit kader aanstaande woensdag een dagje meelopen met Resto VanHarte. Deze sympathieke stichting organiseert gezonde driegangen diners in de wijk, voor 6 euro (of 3 euro voor kortingkaarthouders). Mensen die elkaars gezicht voorheen alleen kenden van bij de brievenbus of de slager krijgen nu de kans elkaar echt te leren kennen. Het trekt mensen uit alle sociale groepen, leeftijden, en culturen aan. Bovendien komen de wijkagent, de huisarts, de dominee en de imam en ook regelmatig langs om zo dicht mogelijk bij de bewoners te blijven staan. De bediening bestaat uit vrijwilligers, stagiaires en mensen in een re-integratie of reclasseringstraject. Deze gezellige mix van enthousiaste vrijwilligers en bezoekers vormen de ideale ingrediënten  voor nieuwe vriendschappen en een hoop vertier.

Leuk om te weten: je kunt mensen nu ook een Resto VanHarte Cadeaubon geven. Een leuk avondje uit met lekker eten en een gezellige sfeer. Wij gaan het morgenavond maar eens proberen. De Wereldgasten hebben enorm veel zin om de mensen bij VanHarte te ontmoeten. We houden je op de hoogte van deze nieuwe uitdaging.



In dit verslag blikken we terug op onze campagne.

Klik op onderstaande afbeelding om het verslag te lezen.



Laat War Child nou net de organisatie zijn waar ze precies weten hoe belangrijk het is om een goede ambassadeur in huis te hebben. Want denk je aan campagnes van War Child, dan denk je aan Marco Borsato. En denk je aan Marco Borsato, dan denk je aan dromen, en dat ze vaak bedrog zijn. Maar dat was in de jaren ’90 en ondertussen mag er weer geloofd worden in dromen. Sterker nog, dromen worden steeds vaker realiteit, als je er maar in gelooft. Ook de Wereldgasten dromen, bijvoorbeeld van een betere wereld en van hun rol daarin als Internationaal Goede Doelen Ambassadeur. Maar ik dwaal behoorlijk af nu.

Terug naar Marco. Hij heeft zich zo langzamerhand vereenzelvigd met de missie van War Child en enorm veel draagvlak gecreëerd. Dit doet hij op allerlei manieren. De hit “Wat zou je doen” met Ali B was niet alleen voor hen een unieke kans een muzikale bijdrage te leveren aan een betere wereld, maar betekende ook voor War Child de muzikale doorbraak en meer bekendheid onder nieuwe doelgroepen.  Een gouden greep dus. Ook de film Wit Licht, met Marco in de hoofdrol, was een schot in de roos. De boodschap van War Child werd vertaald in deze aangrijpende film, die door zowel publiek als filmcritici positief werd ontvangen. Wij Wereldgasten vinden dat we aardig op weg zijn, maar steken niet onder stoelen of banken dat we nog niet kunnen tippen aan deze successen (al moet gezegd dat het Wereldgasten hitje ook niet mis is). Wat niet is kan nog komen, zeggen we altijd maar.

Bij War Child hebben ze dus wel vaker met dat ambassadeursbijltje gehakt. En dat was te merken voor de nietsvermoedende Wereldgasten. Want toen we bij War Child aankwamen om ongevraagd binnen te vallen, liep het allemaal toch even anders. Voor we het wisten werden we teruggezet in de schoolbanken en moesten we examen afleggen bij Mark Vogt, de bevlogen directeur van War Child.

Ben je benieuwd hoe de Wereldgasten het er vanaf brachten? Bekijk hier het filmpje en kijk ze gaan.

Maar eerst nog even terug naar Zambia. Het SOS kinderdorp in Lusaka bood onderdak aan meer dan 700 kinderen. Zij hebben toegang tot meer dan 20 lokalen ook een uitgebreid computerlab. Op deze school vond ik de zaken indrukwekkend goed geregeld. Een belangrijk probleem rondom de integratie van computers op scholen bleek de doorstroom van docenten naar andere sectors. Op het moment dat ze met computers vertrouwd raakten lonkte een beter betaalde baan. Bij het computerproject in dit SOS kinderdorp, dat samen met de grootste internetprovider van het land op poten werd gezet, zat echter al jaren een vast team van goed opgeleide en enthousiaste docenten. Daarnaast kregen de oudere scholieren veel eigen verantwoordelijkheden en onderwezen zij zelf de nieuwkomers in ‘computer basics classes’. Zo ontstond er een grote saamhorigheid die resulteerde in goed opgeleide, pientere baasjes.

SOS Kinderdorpen creëert met haar SOS moeders hechte gemeenschappen en draagt met deze werkwijze echt wat bij aan duurzame ontwikkeling. Kinderen die er anders alleen voor zouden staan krijgen een nieuw thuis en de juiste voorzieningen om zich verder te ontwikkelen. Ik heb dit in Lusaka met eigen ogen gezien. Wil jij dit voor je eigen ogen uitgelegd krijgen? Laat dat maar over aan Sandra Sahusilawani van SOS Kinderdorpen (maar dan moet je wel het filmpje hieronder aanklikken).

Eveline Aendekerke van Dance4life zei in haar interview met ons dat het belangrijk is dat een goede doelen ambassadeur  een goed verhalenverteller is. Hij moet een stem zijn voor mensen die zelf niet in staat zijn hun verhaal te vertellen. Dit is het verhaal van Lydia, Hadisa, Amina en de kleine Ahmed, verstoten uit hun leefgemeenschap brachten zij hun dagen door in een hospice aan het eind van een zandweg, weggestopt ver buiten Wa.

Drie korte stukjes uit mijn dagboek:

Het bonenspel spelen met Lydia.

“De sfeer in het hospice is over het algemeen heel gezellig en vriendelijk. Thijs praat buiten met “zijn vrouwtje” terwijl ik binnen met Lydia (toch een beetje mijn vriendinnetje) het bonenspel aan het spelen ben. Hoewel ik de regels na een spel of 30 nog steeds niet helemaal snap lijk ik wel vaak te winnen en daarbij is het ook goed voor Lydia’s stijve handen om met de bonen in de weer te zijn en zo de spieren een beetje soepel te houden. Ze is er slecht aan toe… Ik vind het werk dat de vrijwilligers hier doen erg belangrijk en ik vind het ook erg tof dat we een paar dagen met ze mee mogen lopen. Hoewel ik buiten het verschonen van een ondergepoept bed eigenlijk weinig heb “gedaan” in het hospice merk je wel hoe fijn de vrouwen het vinden dat je er überhaupt voor ze bent…Dit is toch wel erg bijzonder om te voelen. Hoewel de ziektes slopend zijn en de uitzichten uitzichtsloos doen ze er in het hospice alles aan de dames nog een fijne laatste tijd te bezorgen. Een hele fijne en warme plek.”

Een knuffel met Hadisa. Een hele lieve fijne dame.

“Aids wordt hier vaak nog ontkent, en wordt het erkend dan is het vooral Gods wil en heeft het niets met sex en soa’s te maken. Op straat zie je eigenlijk geen zieke mensen rondlopen, ze worden vaak ergens weggestopt in een kamertje in huis, om daar letterlijk onaangeraakt te sterven. Enigzins onwennig werd de eerste hand geschud om een paar uur later knuffelend afscheid te nemen van mijn nieuwe vriendin, Lydia, die onze trouwplannen klaar heeft liggen. Nog snel stiekem een sigaretje roken met Hadisa voor we terug naar het hostel gaan. Ahmed begon direct te huilen toen mijn vriend Ryan hem weer aan zijn verzwakte moeder Amina terug gaf. Ernstig zieke, bijna dode, krachteloze vrouwen die vandaag toch zichtbaar genoten. Veel kunnen we hier niet doen, maar we hebben wel samen gelachen….”

“Ahmed voelt zich op een of andere manier super op zijn gemak bij Ryan. Hij huilt de hele dag en z’n zieke moeder is vaak niet in staat het kind te troosten. Ik hoorde van een van de vrijwilligers later dat de ongeneselijk zieke moeder en zoon inmiddels uit het hospice zijn vertrokken, terug naar hun dorp om zich door de plaatselijke medicijnman te laten genezen. Ze kan haar ziekte en de ziekte van haar kindje denk ik niet accepteren en dit is in mijn ogen heel begrijpelijk..heel erg moeilijk en raar om zoveel leed te zien.”

Ik en de kleine Ahmed

Op de site van Dance4life staat beschreven dat er elke 12 seconden iemand HIV besmet raakt. Meer dan de helft van de mensen die besmet raakt is jonger dan 25 jaar. Er zijn wereldwijd meer dan 33 miljoen mensen besmet en er sterven dagelijks duizenden mensen aan de ziekte. Vooral in ontwikkelingslanden is dit vaak een eenzame dood, weggestopt in achterkamertjes, verstoten door de samenleving. Goede voorlichting is belangrijk om deze cijfers terug te brengen.

Eveline Aendekerke gaf aan dat een goede doelen ambassadeur naast verhalenverteller ook een belangrijke rol kan spelen in het bereiken van jongeren. Dat hij of zij kan meedenken over welke mediakanalen er kunnen worden gebruikt om een zo groot mogelijke groep jongeren voor te lichten. Wij Wereldgasten hopen met ons enthousiasme en onze creativiteit echt wat te kunnen bijdragen voor Dance4life. We kunnen niet wachten als Internationaal Goede Doelen Ambassadeur de volgende boodschap van de daken te schreeuwen:

Start dancing, Start talking, Start sharing, Start learning…STOP HIV/AIDS